چکیده :

بر اساس تئوري­هاي موجود، ورود بنگاه­هاي جديد به صنعت زمينه را براي شكل­گيري رقابت، سير تكاملي، رشد و نوآوري فراهم نموده و در نتيجه رشد و توسعه اقتصادي را موجب مي­گردد. با اين وجود، تنها در صورتي اين مهم به واقعيت تبديل خواهد شد كه بنگاه­هاي جديدالورود توانايي ماندگاري در فعاليت اقتصادي را تا مدتي معقول دارا بوده و به عبارتي، در سال­هاي اوليه پس از ورود از صنعت خارج نگردند. در ادبيات اقتصاد صنعتي دلايل متعددي براي خروج بنگاه­هاي صنعتي مورد مطالعه قرار گرفته و در اين ميان سطح تكنولوژي صنعتي كه بنگاه با آن فعاليت خود را آغاز نموده است، به عنوان عاملي اساسي و تأثيرگذار بر خروج آن تلقي مي­گردد. از اين رو، هدف از تحقيق حاضر بررسي تأثير سطح تكنولوژي بر احتمال خروج بنگاه­هاي جديدالورود صنايع توليدي ايران طي دوره 1384- 1380 مي­باشد. داده­هاي بنگاه­هاي صنايع توليدي از سرشماري­هاي انجام شده توسط مركز آمار ايران تهيه گرديده و سطح تكنولوژي نيز بر اساس طبقه­بندي OECD تعيين گرديده است. مدل مورد استفاده در اين پژوهش براي تعيين احتمال خروج، مدل مخاطره كاكس مي­باشد. نتايج بدست آمده از اين مطالعه نشان دهنده­ي آن است كه سطح تكنولوژي صنعت تأثير منفي و معني­داري بر احتمال خروج بنگاه­هاي جديدالورود داشته و به عبارتي بنگاه­هاي وارد شده در صنايع با تكنولوژي متوسط و بالا از احتمال خروج پايين­تري برخوردارند.

کلید واژگان :

خروج بنگاه، سطح تکنولوژی، صنایع تولیدی ایران، پنل نامتوازن، مدل مخاطره کاکس



ارزش ریالی : 500000 ریال
دریافت مقاله
با پرداخت الکترونیک