آموزش، محور توسعه و مدار تحول در جامعه و ابزاری مهم برای رسیدن به پیشرفت اجتماعی و اقتصادی کشورها است. رشد روزافزون جمعیت و تقاضای فزاینده برای آموزش و ارتقای کیفیت و کارایی آن از یک سو و محدودیت شدید منابع مالی دولتی و سیر نزولی سهم آموزش و پرورش از درآمد ملّی از سوی دیگر منجر به عدم تعادل میان ظرفیت امکاناتی آموزش و پرورش در مقابل انتظارات متعدد و متنوع جامعه شده است و بر طبق نظریات اقتصاد مبتنی بر بازار آزاد و سرمایه انسانی، ضرورت واگذاری ارائه خدمات در این حوزه به بخش خصوصی را موجب می¬گردد. مقالۀ حاضر با هدف شناسایی علل، چالش¬ها، روش¬ها و بازخوردهای حاصل از خصوصی سازی آموزش در جوامع گوناگون و به روش مطالعۀ مروری و با رویکرد انتقادی، به بررسی پژوهش¬های انجام گرفته در این زمینه می¬پردازد. نتایج بررسی¬ها نشان می-دهد که خصوصی سازی آموزش، علاوه بر کاهش فشار بر بودجۀ دولت وکارآیی بیشتر در استفاده از منابع مالی و امکانات، موجب افزایش کیفیت آموزش خواهد شد. لکن، نیازهای مختلف موجود در کشورهای توسعه یافته و در حال توسعه به این معنا است که انگیزه¬های مشارکت در خصوصی سازی آموزش با هم فرق دارند و شکل خصوصی سازی پذیرفته شده هم، خاص هر کشور و شرایط اقتصادی و جمعیتی آن¬جا است.
کلید واژگان :آموزش و پرورش، خصوصی سازی آموزش، مشارکت در آموزش.
ارزش ریالی : 600000 ریال
با پرداخت الکترونیک