چکیده :

مقدمه: یکی از مشکلات رایج بیماران دیابتی، نوروپاتی محیطی است. هدف از مطالعة حاضر ارزيابي تغ ييرات شاخص هاي اعصاب محيطي در بيماران مبتلا به ديابت كوتاه مدت و بلندمدت بود. مواد و روش ها: 48 نفر انتخاب شدند و به سه گروه: 1- بیماران دیابتی نوروپاتی محیطی با 1 تا 7 سال سابقة 16 - بيماري ) 16 نفر(، 2- بیماران دیابتی نوروپاتی محیطی با 10 تا 17 سال سابقة بيماري ) 16 نفر( و 3 فرد سالم تقسيم شدند. همة گرو هها با دستگاه الکترونوروگرام و الكتروميوگرام مورد ارزيابي قرار گرفتند. يافته ها: تجزيه و تحليل داده ها اختلاف معني داري بين گروه هاي ديابت كوتاه مدت و كنترل در هدایت عصبی پرونئال و مدین را نشان داد. همينطور اختلاف معن يداري بين گروه هاي ديابت بلندمدت و كنترل در هدايت عصبي پرونئال و مدین و همچنين در فعاليت الكتريكي عضلات دوسر بازو و فعاليت الكتريكي عضلات دوقلو مشاهده شد. در ميان اين يافت هها مهم ترين اختلاف معن يدار در فعاليت الكتريكي عضلات دوسر بازو و عضلات دوقلو بين گروه ديابتي كوتاه مدت و بلندمدت مشاهده شد. نتيجه گيري: داد هها نشان داد كه نقص اعصاب محيطي از عوارض زودرس در بيماران مبتلا به ديابت است. ديابت بلندمدت منجر به تغ ييرات عملكرد عضلاني و اختلالات واحدهاي حركتي مي شود.

کلید واژگان :

1. الكتروميوگرافي 2. هدايت عصبي 3. بيماران



ارزش ریالی : 150000 ریال
دریافت مقاله
با پرداخت الکترونیک